Het is vrij normaal dat je aan mensen die je ontmoet vraagt hoe het met ze gaat. Dat doe je überhaupt met iedereen die je die dag voor het eerst spreekt, tenminste als je een belangstelling voor die persoon hebt... Alleen geeft eigenlijk zelden iemand een eerlijk antwoord. Altijd zeg je dat het "wel goed gaat" of als je in een extreem positieve bui ben zeg je dat het gewoon "uitstekend" gaat. Dat hoort ook, je gaat niet vertellen dat je eigenlijk in een put zit. Dat zwarte gedachten door je hoofd spoken en je het liefste met een dekentje over je hoofd in een hoek gaat zitten. Dat gaat niemand wat aan namelijk en als er wel personen zijn die het wat aangaat vertel je het ook liever niet. Niemand wil horen dat je in een depressie zit of jezelf gewoon even zwaar klote voelt. Dat hoort niet, dat verpest een ander zijn dag.
Dat is ook de reden dat ik aan niemand vertel dat ik weer met duisternis in mijn hoofd rondloop. Vooral niet omdat ik niet alleen duisternis in mijn hoofd heb, maar ook een grote mate van zonlicht en blijdschap. Ik kan niemand uitleggen dat ik ontzettend blij ben, maar vanochtend met heel veel moeite uit bed kon komen. Dat ik liever mijn hoofd verstop onder de dekens in de hoofd langzaam gesmoord te raken onder het linnen dan de wereld in te gaan, maar dat ik aan de andere kant ook van de daken wil schreeuwen dat ik gelukkig ben. Ik ben ook gelukkig, maar toch voel ik mij uitermate somber. Ik voel tegenstrijdigheden in mijn lichaam en daardoor ben ik mij (eindelijk) bewust van mijn emoties.
Ik voel nu dingen die ik niet snap, niet wil snappen maar toch zal moeten gaan snappen. De laatste tijd heb ik dingen gedaan, verteld aan iemand die ik nog nooit aan iemand verteld heb. Persoonlijke dingen, angsten en stukken uit mijn verleden. Sommige dingen zijn al bekend, bij mij, bij anderen en bij jou maar er waren ook nieuwe zaken bij. Zaken die alleen ik wist, zaken die zelfs ik niet wist en die ik jou ook niet verteld heb. De openheid brengt gevoel met zich mee. Emoties die ik nu kan aanraken, bevatten en vooral in alle hevigheid kan voelen. Ik voel mijn verleden op mij drukken zonder dat het mij bezwaard, alleen het idee drukt als een last op mij. Alleen het idee maakt mij lusteloos en depressief. Ik wil deze emoties niet meer, het liefst zou ik helemaal niets meer voelen maar dat heeft zo'n verregaande consequentie dat ik er niet eens aan wil denken.
De gelukkige depressie zal ik moeten doormaken. Ik sta hier met mijn hart open en bloot voor de wereld. Het liefste zou ik onmiddellijk weer dichtklappen, poppetje gezien en kastje weer dicht maar ik weet waar dat naar toe zal leiden. Ik weet dat ik dan nergens zal komen, nooit. Ik moet doorzetten. Ik moet voelen en doorgaan. Dan maar depressief als ik ook het geluk kan voelen. Volgens mij ben ik de eerste die depressief van geluk geworden is. Van geluk en alle emoties die de laatste tijd naar boven lijken te komen. Emoties die ik best snap, al weiger ik ze nog steeds om echt te voelen.... maar ik heb geen keus. Ik moet voelen, ik moet voelen! Ze zitten mij steeds dichter op de huid.
26 maart 2010
28 februari 2010
De zee en veranderingen
De wind blaast door mijn haren als ik uitkijk over de uitgestrekte zee voor mij. Ik voel mij raar, leeg en gevuld tegelijkertijd. Ergens ben ik helemaal alleen terwijl ik de liefde voel. De golven slaan over mijn voeten, mijn broekspijpen raken doorweekt. Ik kijk uit over de zee terwijl mijn hart in mijn keel klopt.
Het onbekende is aan mijn deur gekomen en heeft mij een weg gewezen die ik nog niet eerder kende. Ik ben bang, maar omhels het met beide armen. De verandering is vreemd, moeilijk en zeer beangstigend en toch heb ik het idee dat ik de goede weg ingeslagen ben. De zee spreekt tegen mij, woorden die mij innerlijke werkingen zo diep raken dat ik er geen raad mee weet. Ik luister naar de woorden, hoor ze en laat ze tot mij doordringen. Mijn ziel is geraakt en dat beangstigd mij op meer manier dan ik voor mogelijk wist te houden.
De zee is groot, uitgestrekt en kan mij zonder enig probleem compleet opslokken. Toch stap ik erin, schijnbaar onbevreesd en manmoedig maar van binnen is het een ander verhaal. De tweestrijd in mijzelf is losgebarsten. De depressie vecht tegen de manische gevoelens die door mijn lichaam gieren. Ik kijk mijn ogen dicht voor het licht, maar de felle kleuren achter mijn oogleden weten mij ook niet gerust te stellen. Zelfs zij zijn in twee personen gespleten.
Ik zie de golven op mij afkomen, geroepen door mijn eigen stem. Alles wat ik doe roep ik over mijzelf af. De angst en vreugde die ik voel zijn door mijn eigen toedoen en ik vind het heerlijk. Ik geniet van de angst, maar vervloek deze ook. Mijn raadgever is het niet meer, nooit geweest maar het was toch een soort vriend. Eentje die niet lijkt weg te gaan en je daarom accepteert in je leven. Maar die vriend heeft zich laten vervangen door iets anders. iets wat ik niet kan begrijpen en wat mij in verwarring achterlaat.
Toch blijf ik hier staan om langzaam stapje voor stapje naar voren te lopen. De verwarring is mijn eigen toedoen, de dualiteit van mijn gevoel neem ik voor lief. Ik begrijp mijzelf niet meer, maar dat deden anderen ook al niet. Ik hoor de woorden van de zee nog een keer en weet dat ik de weg gerust kan bewandelen. Uiteindelijk zal ik weer in een bos terecht komen, een woud van bomen waarin ik mij veilig kan wanen. Al weet ik best dat de bossen van de wereld gevuld zijn met roofdieren en gevaar, maar dat zijn bekende gevaren. Dat zijn angsten die ik weet te troosten met andere angsten. Hier aan de zee moet ik mij openstellen voor de indrukken. Ik stel mij open, mijn muren geslecht door de golven welke ik over mijzelf afroep.
Spreek je woorden, spreek je waarheid. Ik zal naar je luisteren, altijd. Ik zal voor je open staan zoals de zee voor mij openstaat. Zonder schroom zal ik de weg bewandelen en de veranderingen met plezier en angst tegemoet treden. Ik ben bang, maar het weerhoudt mij niet meer!
Het onbekende is aan mijn deur gekomen en heeft mij een weg gewezen die ik nog niet eerder kende. Ik ben bang, maar omhels het met beide armen. De verandering is vreemd, moeilijk en zeer beangstigend en toch heb ik het idee dat ik de goede weg ingeslagen ben. De zee spreekt tegen mij, woorden die mij innerlijke werkingen zo diep raken dat ik er geen raad mee weet. Ik luister naar de woorden, hoor ze en laat ze tot mij doordringen. Mijn ziel is geraakt en dat beangstigd mij op meer manier dan ik voor mogelijk wist te houden.
De zee is groot, uitgestrekt en kan mij zonder enig probleem compleet opslokken. Toch stap ik erin, schijnbaar onbevreesd en manmoedig maar van binnen is het een ander verhaal. De tweestrijd in mijzelf is losgebarsten. De depressie vecht tegen de manische gevoelens die door mijn lichaam gieren. Ik kijk mijn ogen dicht voor het licht, maar de felle kleuren achter mijn oogleden weten mij ook niet gerust te stellen. Zelfs zij zijn in twee personen gespleten.
Ik zie de golven op mij afkomen, geroepen door mijn eigen stem. Alles wat ik doe roep ik over mijzelf af. De angst en vreugde die ik voel zijn door mijn eigen toedoen en ik vind het heerlijk. Ik geniet van de angst, maar vervloek deze ook. Mijn raadgever is het niet meer, nooit geweest maar het was toch een soort vriend. Eentje die niet lijkt weg te gaan en je daarom accepteert in je leven. Maar die vriend heeft zich laten vervangen door iets anders. iets wat ik niet kan begrijpen en wat mij in verwarring achterlaat.
Toch blijf ik hier staan om langzaam stapje voor stapje naar voren te lopen. De verwarring is mijn eigen toedoen, de dualiteit van mijn gevoel neem ik voor lief. Ik begrijp mijzelf niet meer, maar dat deden anderen ook al niet. Ik hoor de woorden van de zee nog een keer en weet dat ik de weg gerust kan bewandelen. Uiteindelijk zal ik weer in een bos terecht komen, een woud van bomen waarin ik mij veilig kan wanen. Al weet ik best dat de bossen van de wereld gevuld zijn met roofdieren en gevaar, maar dat zijn bekende gevaren. Dat zijn angsten die ik weet te troosten met andere angsten. Hier aan de zee moet ik mij openstellen voor de indrukken. Ik stel mij open, mijn muren geslecht door de golven welke ik over mijzelf afroep.
Spreek je woorden, spreek je waarheid. Ik zal naar je luisteren, altijd. Ik zal voor je open staan zoals de zee voor mij openstaat. Zonder schroom zal ik de weg bewandelen en de veranderingen met plezier en angst tegemoet treden. Ik ben bang, maar het weerhoudt mij niet meer!
21 februari 2010
Een boek om te lezen
Het is niet vaak dat iemand de kans krijgt om zijn favoriete boek te bespreken. Nu krijg ik de kans waarschijnlijk nooit de kans, zodat er maar één ding opzit en deze kans gewoon te nemen. Nu neem ik überhaupt graag dingen, naast kansen omdat het een mogelijkheid tot geven oplevert. Bij deze ga ik ook wat geven. Ik ga jullie een stukje geven uit mijn favoriete boek aller tijden. Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik het boek in mijn handen gedrukt kreeg met de woorden "dit moet je lezen!" waarna er aan toegevoegd werd "..dan weet je gelijk waar Current 93 en Nurse with Wound het vroeger over hadden..." Woorden die de lading meer dan dekte, maar nog steeds de genialiteit van het boek bleef onbelicht. Hoe kan het ook anders, sommige zaken zijn met geen pen te beschrijven. Sommige zaken moet je gewoon beleven, gewoon lezen.
Dit is zo'n boek. Je moet het gewoon lezen en jezelf onderdompelen in de berg misantropische teksten welke het boek rijk is. Om die reden zal ik een heel klein stukje ter jullie vermaak hier neerschrijven. Beter dan dit kan niemand schrijven, beter dan dit zal het nooit worden behalve wanneer je de rest ook gaat lezen. Ik begin gewoon ergens, zonder inleiding of aanleiding.
Op een zekere dag, toen ik moe was van het steile pad van de aardse reis af te lopen en, wankelend als een beschonkene, verder door de duistere katakomben van het leven, sloeg ik langzaam mijn levensmoede ogen, die met grote blauwe kringen waren omrand, op naar het firmament en ik waagde het, zo jong als ik was, de mysteries van de hemel binnen te dringen! Toen ik niet vond wat ik zocht, lichtte ik mijn ontstelde oogleden hoger en hoger op, tot ik een troon bemerkte, die van menselijke uitwerpselen en goud was gemaakt, en daarop troonde met een idiote trots, in een doodskleed van ziekenhuislakens, hij die zichzelf betitelt als de Schepper!
In zijn hand hield hij de vergane romp van een dood mens en bracht die afwisselend van zijn ogen naar zijn neus naar zijn mond, en was hij er eenmaal mee bij zijn mond, dan begrijpt u wel wat hij ermee deed. Zijn voeten waren in een enorme poel kokend bloed gedompeld, aan de oppervlakte waarvan plotseling, als lintwormen uit de inhoud van een kamerpot, twee of drie voorzichtige hoofden bovenkwamen, en onmiddellijk weer pijlsnel wegdoken: een goedgemikte trap op het neusbeen was de bekende beloning voor dit verzet tegen de regels, ontstaan uit de behoefte in een andere omgeving te ademen: want tenslotte waren die mensen geen vissen!
Hoogstens amfibieën, die dicht onder de oppervlakte in dit smerige vocht zwommen... totdat de Schepper niets meer in zijn handen had, en, met de twee voorste klauwen van zijn voet, een andere duiker, als in een tang, bij de nek greep, en hem omhoog tilde, uit de roodachtige modder, een heerlijke saus! Met deze deed hij net als met de vorige. Hij verslond eerst het hoofd, de benen en de armen, en tenslotte de romp tot er niets meer over bleef; want ook de beenderen peuzelde hij op. En zo ging hij door, gedurende de verdere uren van zijn eeuwigheid. Af en toe riep hij uit: "Ik heb jullie geschapen, dus heb ik het recht met jullie te doen wat ik wil. Jullie hebben mij niets gedaan, dat zal ik niet tegenspreken. Ik laat jullie lijden, omdat ik daar plezier in heb."
En hij zette zijn wrede maaltijd voort, waarbij hij zijn onderkaak bewoog. O lezer, loopt bij deze laatste bijzonderheid u niet het water in de mond? Dat eet niet iedereen, zulke lekkere verse hersenen, die pas een kwartier geleden zijn opgevist uit de visvijver.
Comte de Lautrémont - De zangen van Maldoror (excerpt)
Het boek is gevuld met nog veel prachtigere teksten. Het spreekt van een ontzettende minachting, misschien zelfs verachting van de mensheid in archische woorden welke niet iedereen kan waarderen. Nu moet ik er wel bij vertellen dat het boek "De zangen van Maldoror" al in 1869 uitgegeven werd. Al durfde de uitgever in die tijd niet echt ruchtbaarheid aan het boek te geven en werd het pas uit de vergetelheid getrokken toen het ontdekt werd door de grote Surrealisten zoals op de achterzijde te lezen is. Van de schrijver Comte de Lautrémont is nog minder bekend dan van het enige boek dat hij geschreven heeft.
Voor mij maakt het allemaal niet uit. Het is gewoon een prachtig boek om te lezen. Absoluut geen gemakkelijk boek, maar eenmaal gegrepen door de tekst laat deze je nooit meer los. De zangen van Maldoror is en blijft het mooiste boek ooit geschreven en iedereen die wenst hier tegenin te gaan moet het eerst maar gaan lezen. Ik daag je hierbij uit!
Dit is zo'n boek. Je moet het gewoon lezen en jezelf onderdompelen in de berg misantropische teksten welke het boek rijk is. Om die reden zal ik een heel klein stukje ter jullie vermaak hier neerschrijven. Beter dan dit kan niemand schrijven, beter dan dit zal het nooit worden behalve wanneer je de rest ook gaat lezen. Ik begin gewoon ergens, zonder inleiding of aanleiding.
Op een zekere dag, toen ik moe was van het steile pad van de aardse reis af te lopen en, wankelend als een beschonkene, verder door de duistere katakomben van het leven, sloeg ik langzaam mijn levensmoede ogen, die met grote blauwe kringen waren omrand, op naar het firmament en ik waagde het, zo jong als ik was, de mysteries van de hemel binnen te dringen! Toen ik niet vond wat ik zocht, lichtte ik mijn ontstelde oogleden hoger en hoger op, tot ik een troon bemerkte, die van menselijke uitwerpselen en goud was gemaakt, en daarop troonde met een idiote trots, in een doodskleed van ziekenhuislakens, hij die zichzelf betitelt als de Schepper!
In zijn hand hield hij de vergane romp van een dood mens en bracht die afwisselend van zijn ogen naar zijn neus naar zijn mond, en was hij er eenmaal mee bij zijn mond, dan begrijpt u wel wat hij ermee deed. Zijn voeten waren in een enorme poel kokend bloed gedompeld, aan de oppervlakte waarvan plotseling, als lintwormen uit de inhoud van een kamerpot, twee of drie voorzichtige hoofden bovenkwamen, en onmiddellijk weer pijlsnel wegdoken: een goedgemikte trap op het neusbeen was de bekende beloning voor dit verzet tegen de regels, ontstaan uit de behoefte in een andere omgeving te ademen: want tenslotte waren die mensen geen vissen!
Hoogstens amfibieën, die dicht onder de oppervlakte in dit smerige vocht zwommen... totdat de Schepper niets meer in zijn handen had, en, met de twee voorste klauwen van zijn voet, een andere duiker, als in een tang, bij de nek greep, en hem omhoog tilde, uit de roodachtige modder, een heerlijke saus! Met deze deed hij net als met de vorige. Hij verslond eerst het hoofd, de benen en de armen, en tenslotte de romp tot er niets meer over bleef; want ook de beenderen peuzelde hij op. En zo ging hij door, gedurende de verdere uren van zijn eeuwigheid. Af en toe riep hij uit: "Ik heb jullie geschapen, dus heb ik het recht met jullie te doen wat ik wil. Jullie hebben mij niets gedaan, dat zal ik niet tegenspreken. Ik laat jullie lijden, omdat ik daar plezier in heb."
En hij zette zijn wrede maaltijd voort, waarbij hij zijn onderkaak bewoog. O lezer, loopt bij deze laatste bijzonderheid u niet het water in de mond? Dat eet niet iedereen, zulke lekkere verse hersenen, die pas een kwartier geleden zijn opgevist uit de visvijver.
Comte de Lautrémont - De zangen van Maldoror (excerpt)
Het boek is gevuld met nog veel prachtigere teksten. Het spreekt van een ontzettende minachting, misschien zelfs verachting van de mensheid in archische woorden welke niet iedereen kan waarderen. Nu moet ik er wel bij vertellen dat het boek "De zangen van Maldoror" al in 1869 uitgegeven werd. Al durfde de uitgever in die tijd niet echt ruchtbaarheid aan het boek te geven en werd het pas uit de vergetelheid getrokken toen het ontdekt werd door de grote Surrealisten zoals op de achterzijde te lezen is. Van de schrijver Comte de Lautrémont is nog minder bekend dan van het enige boek dat hij geschreven heeft.
Voor mij maakt het allemaal niet uit. Het is gewoon een prachtig boek om te lezen. Absoluut geen gemakkelijk boek, maar eenmaal gegrepen door de tekst laat deze je nooit meer los. De zangen van Maldoror is en blijft het mooiste boek ooit geschreven en iedereen die wenst hier tegenin te gaan moet het eerst maar gaan lezen. Ik daag je hierbij uit!
24 januari 2010
En er was niemand
Op de muur vond ik een bevroren moment in tijd. Een kleine gebeurtenis, onbetekenend voor vele mensen maar in zijn volledigheid een belangrijke herinnering. Alleen gelaten op de muur om een gebeurtenis het herdenken die voorbij gegaan was.
Ik keek er naar zonder het moment verder te verstoren. De lijnen die het moment volgde, de spontaniteit van het geheel. Alles nam ik in mij op om het te herinneren voor later. Het was een moment waar ik niet bij was.
Het is een herinnering aan hoe het zou zijn als ik er niet meer ben. Verstild in tijd.
Ik keek er naar zonder het moment verder te verstoren. De lijnen die het moment volgde, de spontaniteit van het geheel. Alles nam ik in mij op om het te herinneren voor later. Het was een moment waar ik niet bij was.
Het is een herinnering aan hoe het zou zijn als ik er niet meer ben. Verstild in tijd.
17 januari 2010
Verlangen naar vergetelheid
Buiten zet de duisternis zich weer terwijl die in mijn hoofd niet weg lijkt te gaan. Op deze momenten kan ik altijd een beetje jaloers zijn op de mensen die vanwege geestelijk problemen gedwongen zijn thuis te blijven zitten. Door mijn werk spreek ik veel van deze mensen, al zitten ze vaker thuis door lichamelijke aandoeningen opgelopen door het leven en alles eromheen. Mensen die na een bedrijfsongeval gedwongen raken thuis te blijven en langzaam arbeidsongeschikt beginnen te raken. Die mensen spreek ik wel eens, maar dat zijn niet de mensen waarop ik lichtelijk jaloers kan raken. In tegendeel juist, maar zij zijn ook totaal niet interessant om het verder over te hebben.
Geestelijk in de put zitten is veel meer mijn vlak van expertise. Last hebben van stoornissen en daardoor niet normaal in de maatschappij kunnen functioneren. Die mensen brengen mij op deze dagen altijd een beetje in vervoering. Ze maken mij op deze duistere tijden lichtelijk jaloers omdat ik soms ook gedwongen wil zijn om thuis te blijven. Niet meer die "dwang" om te gaan werken en gewoon nergens aan hoeven te denken behalve de gedachten die al in mijn hoofd zwerven. Mijn dagen verslijten in huis, mijn vingers op het toetsenbord en mijn ogen op het beeldscherm. Heel af en toe sta ik dan op om iets te eten, de deur open te doen als iemand het waagt langs te komen of gewoon om naar het toilet te gaan. Soms denk ik dat het mijn utopie is, iets wat ik had moeten hebben maar niet kan krijgen. Soms denk ik dat...
Meestal weet ik dat ik niet de hele dag thuis zou moeten zitten. Ik weet nu al dat vanaf het moment dat ik de hele dag thuis zal zitten, ik niet verder kom dan het internet en de televisie. Twee beeldschermen om de hele dag en nacht voor te hangen en niets met het leven kunnen doen. Ik weet dat omdat ik nu maar eens aan mijzelf ga toegeven dat ik chronisch depressief ben. Iets waarmee ik jaren geleden gediagnosticeerd ben en tot op de dag van vandaag ontkent heb door allerlei andere geestelijke kwaaltjes op mijzelf te plakken (want dat hoort dan) Ik kan je zeggen dat leuk anders is. Het is helemaal niet leuk om depressief te zijn, in tegendeel zelfs. Je kan er knap somber van worden zelfs! Maar een chronische depressiviteit is gelukkig minder erg dan een gewone depressiviteit en daardoor kan ik nog redelijk normaal functioneren. Al is het soms best lastig, maar zolang ik plannen in mijn hoofd heb en mijn gedachten de vrije loop laat kan ik mijzelf aan. De wereld is mijn speeltuin en ik breng geen speelgoed mee.
Alleen zijn deze donkere dagen in mijn ogen lastig. Op deze dagen zou ik willen dat de duisternis in mijn hoofd veel groter was en soms zou ik zelfs willen dat mijn verlangen naar de verlossing van de dood niet gerationaliseerd werd. Al mijn donkere gedachten herken ik als zodanig waardoor de kracht eruit getrokken word en het niet meer dan een gedachte is. Denken aan de dood is pas echt als je ook de duisternis erbij wil voelen. Iets wat ik al langere tijd niet meer toelaat, de duisternis is in mijn hoofd maar niet in mijn gedachten. Hierdoor kan ik functioneren, leven en mijn werk doen zoals ik vind dat het hoort. Maar makkelijk vind ik het niet en juist daarom wil ik soms ook het bijltje erbij neergooien. Eindelijk eens mijzelf tot een balletje opkrullen en huilen tot er geen traan meer valt. Soms verlang ik naar de vergetelheid van gekte en krankzinnigheid. Soms, heel soms op deze duistere dagen heb ik dat...
Geestelijk in de put zitten is veel meer mijn vlak van expertise. Last hebben van stoornissen en daardoor niet normaal in de maatschappij kunnen functioneren. Die mensen brengen mij op deze dagen altijd een beetje in vervoering. Ze maken mij op deze duistere tijden lichtelijk jaloers omdat ik soms ook gedwongen wil zijn om thuis te blijven. Niet meer die "dwang" om te gaan werken en gewoon nergens aan hoeven te denken behalve de gedachten die al in mijn hoofd zwerven. Mijn dagen verslijten in huis, mijn vingers op het toetsenbord en mijn ogen op het beeldscherm. Heel af en toe sta ik dan op om iets te eten, de deur open te doen als iemand het waagt langs te komen of gewoon om naar het toilet te gaan. Soms denk ik dat het mijn utopie is, iets wat ik had moeten hebben maar niet kan krijgen. Soms denk ik dat...
Meestal weet ik dat ik niet de hele dag thuis zou moeten zitten. Ik weet nu al dat vanaf het moment dat ik de hele dag thuis zal zitten, ik niet verder kom dan het internet en de televisie. Twee beeldschermen om de hele dag en nacht voor te hangen en niets met het leven kunnen doen. Ik weet dat omdat ik nu maar eens aan mijzelf ga toegeven dat ik chronisch depressief ben. Iets waarmee ik jaren geleden gediagnosticeerd ben en tot op de dag van vandaag ontkent heb door allerlei andere geestelijke kwaaltjes op mijzelf te plakken (want dat hoort dan) Ik kan je zeggen dat leuk anders is. Het is helemaal niet leuk om depressief te zijn, in tegendeel zelfs. Je kan er knap somber van worden zelfs! Maar een chronische depressiviteit is gelukkig minder erg dan een gewone depressiviteit en daardoor kan ik nog redelijk normaal functioneren. Al is het soms best lastig, maar zolang ik plannen in mijn hoofd heb en mijn gedachten de vrije loop laat kan ik mijzelf aan. De wereld is mijn speeltuin en ik breng geen speelgoed mee.
Alleen zijn deze donkere dagen in mijn ogen lastig. Op deze dagen zou ik willen dat de duisternis in mijn hoofd veel groter was en soms zou ik zelfs willen dat mijn verlangen naar de verlossing van de dood niet gerationaliseerd werd. Al mijn donkere gedachten herken ik als zodanig waardoor de kracht eruit getrokken word en het niet meer dan een gedachte is. Denken aan de dood is pas echt als je ook de duisternis erbij wil voelen. Iets wat ik al langere tijd niet meer toelaat, de duisternis is in mijn hoofd maar niet in mijn gedachten. Hierdoor kan ik functioneren, leven en mijn werk doen zoals ik vind dat het hoort. Maar makkelijk vind ik het niet en juist daarom wil ik soms ook het bijltje erbij neergooien. Eindelijk eens mijzelf tot een balletje opkrullen en huilen tot er geen traan meer valt. Soms verlang ik naar de vergetelheid van gekte en krankzinnigheid. Soms, heel soms op deze duistere dagen heb ik dat...
3 januari 2010
2010: Het jaar van mogelijkheden
Eigenlijk naar aanleiding van deze foto (klikkerdeklik erop) kwam ik weer terug bij een conclusie die ik lang geleden al getrokken had, maar inmiddels weer in mijn achterhoofd verdwenen was. Vooral de vraag die erboven staat deed mij terugdenken aan de eerste keer dat ik zoiets durfde te denken...
Om allereerst de vraag bij de foto te beantwoorden: Ja, ik denk het wel. Al is bij later onderzoek door de fotograaf gebleken dat het niet zo mocht zijn blijf ik bij mijn eerdere gedachte. Het zou best kunnen en dat wil ik ook gerust uitleggen. Tenslotte is het begin van een nieuw jaar ook te gebruiken om vooruit te kijken en plannen te maken, want dat heb je wel nodig.
Kortgezegd is de enige beperking die een mens kan hebben de beperking die wij onszelf opleggen. Het hebben van een handicap, zowel lichamelijk als geestelijk, hoeft helemaal geen beperking te zijn om geslaagd door het leven te gaan. Als je maar echt iets wil kan je alles, zelfs met een zogenaamde beperking. Er is ook helemaal geen enkele reden om bij de pakken neer te gaan zitten omdat je "iets niet meer zou kunnen" of "er niet toe in staat kan zijn door wat-den-ook" De enige beperking die wij hebben is de beperking die wij onszelf opleggen. Dus stop gewoon met zeuren en ga je leven leven zoals JIJ dat wil doen!
Het is het begin van een nieuw jaar. Een mooi moment om plannen te gaan maken, eens gaan zien wat je met het leven wil gaan doen en waar je aan het einde wil zijn. Wat wil jij bereikt hebben aan het einde van dit jaar, waar wil je staan en laat je niet beperken door jezelf. Dat is namelijk het enige wat je nu aan het doen ben door te zeggen dat het niet voor jou weggelegd is vanwege .... (vul zelf maar in) Neem eens een voorbeeld aan Stephen Hawking die ondanks een slopende neurologische aandoening volledig verlamd is, maar wel één van de grootste wetenschappers van deze eeuw is geworden. Of aan Stephen Fry welke door zijn zware manische depressiviteit een leuke Brit geworden is.
Om die reden ga ik ook stoppen met mijzelf te beperken en eindelijk mijn leven leiden. Iets wat ik al veel eerder had moeten doen, maar gedane zaken nemen geen keer. In ieder geval ga ik dit jaar mijzelf richten op het uitgeven van een heus boek met mijn schrijfselen. Ik ga niet eens nadenken of het wel gaat lukken, of iemand wel zit te wachten op een boek van mijn hand en of ik dat überhaupt wel zou kunnen. Ik ga het gewoon doen, met al mijn beperkingen (want ja, die heb ik ook al praat ik er verder niet over) Dit wordt het jaar van de mogelijkheden, niet de beperkingen!
Om allereerst de vraag bij de foto te beantwoorden: Ja, ik denk het wel. Al is bij later onderzoek door de fotograaf gebleken dat het niet zo mocht zijn blijf ik bij mijn eerdere gedachte. Het zou best kunnen en dat wil ik ook gerust uitleggen. Tenslotte is het begin van een nieuw jaar ook te gebruiken om vooruit te kijken en plannen te maken, want dat heb je wel nodig.
Kortgezegd is de enige beperking die een mens kan hebben de beperking die wij onszelf opleggen. Het hebben van een handicap, zowel lichamelijk als geestelijk, hoeft helemaal geen beperking te zijn om geslaagd door het leven te gaan. Als je maar echt iets wil kan je alles, zelfs met een zogenaamde beperking. Er is ook helemaal geen enkele reden om bij de pakken neer te gaan zitten omdat je "iets niet meer zou kunnen" of "er niet toe in staat kan zijn door wat-den-ook" De enige beperking die wij hebben is de beperking die wij onszelf opleggen. Dus stop gewoon met zeuren en ga je leven leven zoals JIJ dat wil doen!
Het is het begin van een nieuw jaar. Een mooi moment om plannen te gaan maken, eens gaan zien wat je met het leven wil gaan doen en waar je aan het einde wil zijn. Wat wil jij bereikt hebben aan het einde van dit jaar, waar wil je staan en laat je niet beperken door jezelf. Dat is namelijk het enige wat je nu aan het doen ben door te zeggen dat het niet voor jou weggelegd is vanwege .... (vul zelf maar in) Neem eens een voorbeeld aan Stephen Hawking die ondanks een slopende neurologische aandoening volledig verlamd is, maar wel één van de grootste wetenschappers van deze eeuw is geworden. Of aan Stephen Fry welke door zijn zware manische depressiviteit een leuke Brit geworden is.
Om die reden ga ik ook stoppen met mijzelf te beperken en eindelijk mijn leven leiden. Iets wat ik al veel eerder had moeten doen, maar gedane zaken nemen geen keer. In ieder geval ga ik dit jaar mijzelf richten op het uitgeven van een heus boek met mijn schrijfselen. Ik ga niet eens nadenken of het wel gaat lukken, of iemand wel zit te wachten op een boek van mijn hand en of ik dat überhaupt wel zou kunnen. Ik ga het gewoon doen, met al mijn beperkingen (want ja, die heb ik ook al praat ik er verder niet over) Dit wordt het jaar van de mogelijkheden, niet de beperkingen!
Een nieuw jaar, een nieuwe dag
Absoluut niet voor het eerst in mijn leven breek ik met de gangbare tradities door er totaal niet aan mee te doen. Ik ga je hier dan ook geen gelukkig nieuwjaar wensen, noch de beste wensen geven en hopen dat je deze komende driehonderdenvijfenzestig dagen alleen maar geluk, liefde en meer van dat soort dingen gaat ervaren. Niet dat ik het je niet zou gunnen, in tegendeel juist. Ik gun je alle liefde, vriendschap, geluk en nog meer toe die iedereen maar zou kunnen missen maar dat doe ik morgen ook nog. Overmorgen ook en over drie maanden zal ik het je nog steeds gunnen.
Nieuwjaar is maar een verzonnen datum. Iemand heeft ooit in een ver verleden gezegd dat op die dag het tellen van de driehonderdenvijfenzestig dagen die de aarde erover doet om rond de zon te cirkelen begon. Dat is toen in stand gebleven hier in de westerse wereld. Andere mensen vieren een heel ander nieuwjaar, want ook dat zijn niets meer dan verzonnen data. Gewoon een moment in tijd waarop een persoon belangrijker dan zichzelf een beslissing heeft genomen voor de toekomst. Ergens een goede zaak, maar ik vind niet dat je gelijk als kippen zonder kop achter de tradities die erbij hangen moet gaan aanrennen. Al is er ook weer niets mis mee om het wel te doen. Tenslotte vier ik wel Oud & Nieuw en ben ik blij met de vele (nog steeds te weinig) vrije dagen die de feestdagen oproepen.
Toch ga ik je geen gelukkig nieuwjaar of de beste wensen geven. Gewoon omdat ik wil breken met deze traditie. Ik heb er gewoon helemaal geen zin in en geen sjoege aan. Zoals half Nederland tijdens de carnaval roept: "Voor mij geen polonaise!"
De afgelopen driehonderdenvijfenzestig dagen aflopen kan ik nog wel even doen. Ze gingen met één dag per keer voorbij. Ik maakte dingen mee. Soms op mijn werk, soms geheel ergens anders. Hier en daar heb ik bandjes zien optreden waarbij de een veen beter was dan de ander, maar echte verrassingen heb ik dit jaar niet gezien. Al is dat niet helemaal waar, er was wel één optreden dat ik hoog in het vaandel wil dragen en ik ben blij dat ik niet de enige ben geweest die het gezien heb. Anderen mogen het bevestigen. En verder.. ja, wat nog verder. Het was het jaar waarop ik een nieuwe carrière aanging en halverwege erachter kwam dat ik over zou gaan naar een nieuwe werkgever. Aanstaande maandag ik de eerste officiële dag en ik hoop dat ik dan eindelijk die vervloekte laptop-tas in handen geduwd krijg. Ook heb ik vorige maand eindelijk mijn eerste publicatie in een boek gehad. Niet met tekeningen van mijn hand of schrijfselen zoals ik eigenlijk altijd gedacht had, maar met foto's die ik gemaakt heb. Foto's van een kunsttentoonstelling in Utrecht waar ik heen geweest ben zijn samen met foto's van andere mensen in een mooi boek terecht gekomen en nu sta ik daar in. Vreemd eigenlijk, maar het smaakt naar meer. Dus binnenkort maar een eigen boek op de wereld zetten.
En om verder positiever af te sluiten dan eigenlijk de bedoeling was is hier een korte film geschreven en geregisseerd door Neil Gaiman. Nu herhaal ik nog even de goede raad van meneer Gaiman om deze film zeer snel te gaan bekijken, want als de producenten erachter komen dat deze film op internetz staat zal het binnen geen tijd verdwenen zijn. Snel kijken dus! Ik zal ook verder geen woorden verspillen, hier is Neil Gaiman's Statuesque.
Nieuwjaar is maar een verzonnen datum. Iemand heeft ooit in een ver verleden gezegd dat op die dag het tellen van de driehonderdenvijfenzestig dagen die de aarde erover doet om rond de zon te cirkelen begon. Dat is toen in stand gebleven hier in de westerse wereld. Andere mensen vieren een heel ander nieuwjaar, want ook dat zijn niets meer dan verzonnen data. Gewoon een moment in tijd waarop een persoon belangrijker dan zichzelf een beslissing heeft genomen voor de toekomst. Ergens een goede zaak, maar ik vind niet dat je gelijk als kippen zonder kop achter de tradities die erbij hangen moet gaan aanrennen. Al is er ook weer niets mis mee om het wel te doen. Tenslotte vier ik wel Oud & Nieuw en ben ik blij met de vele (nog steeds te weinig) vrije dagen die de feestdagen oproepen.
Toch ga ik je geen gelukkig nieuwjaar of de beste wensen geven. Gewoon omdat ik wil breken met deze traditie. Ik heb er gewoon helemaal geen zin in en geen sjoege aan. Zoals half Nederland tijdens de carnaval roept: "Voor mij geen polonaise!"
De afgelopen driehonderdenvijfenzestig dagen aflopen kan ik nog wel even doen. Ze gingen met één dag per keer voorbij. Ik maakte dingen mee. Soms op mijn werk, soms geheel ergens anders. Hier en daar heb ik bandjes zien optreden waarbij de een veen beter was dan de ander, maar echte verrassingen heb ik dit jaar niet gezien. Al is dat niet helemaal waar, er was wel één optreden dat ik hoog in het vaandel wil dragen en ik ben blij dat ik niet de enige ben geweest die het gezien heb. Anderen mogen het bevestigen. En verder.. ja, wat nog verder. Het was het jaar waarop ik een nieuwe carrière aanging en halverwege erachter kwam dat ik over zou gaan naar een nieuwe werkgever. Aanstaande maandag ik de eerste officiële dag en ik hoop dat ik dan eindelijk die vervloekte laptop-tas in handen geduwd krijg. Ook heb ik vorige maand eindelijk mijn eerste publicatie in een boek gehad. Niet met tekeningen van mijn hand of schrijfselen zoals ik eigenlijk altijd gedacht had, maar met foto's die ik gemaakt heb. Foto's van een kunsttentoonstelling in Utrecht waar ik heen geweest ben zijn samen met foto's van andere mensen in een mooi boek terecht gekomen en nu sta ik daar in. Vreemd eigenlijk, maar het smaakt naar meer. Dus binnenkort maar een eigen boek op de wereld zetten.
En om verder positiever af te sluiten dan eigenlijk de bedoeling was is hier een korte film geschreven en geregisseerd door Neil Gaiman. Nu herhaal ik nog even de goede raad van meneer Gaiman om deze film zeer snel te gaan bekijken, want als de producenten erachter komen dat deze film op internetz staat zal het binnen geen tijd verdwenen zijn. Snel kijken dus! Ik zal ook verder geen woorden verspillen, hier is Neil Gaiman's Statuesque.
15 november 2009
Vinger
Met mijn vinger schoot ik een vliegtuig uit de lucht waarna het brandend achter de horizon neerstortte. Iedereen juichte bij het zien van zoveel kracht in één vinger. Het was duidelijk dat iedereen verwachtte dat ik goede dingen zou blijven doen met deze krachtige vinger. Ik was het onmiddellijk al zat en sloot de deur. Iedereen sloot ik buiten met deze handeling en de menigte verspreidde zich snel. Het werd tijd om de overledenen te gaan begraven en het puin op te ruimen. Het nablussen van het vliegtuig heeft nog zeker drie uur geduurd. In die tijd heb ik nog een bak koffie of twee gedronken. Ze smaakte tot mijn grote genoegen weer uitstekend.
9 oktober 2009
De kinderen van de rekening
Soms vraag ik mij werkelijk af waarom mensen kinderen nemen. Iedereen schijnt het maar de normaalste zaak van de wereld te vinden dat je een kind op de wereld mag zetten. Vandaar dat ik ook pasgeleden met lichtelijke verbazing naar Rondom Tien zat te kijken. Het onderwerp kwam neer op een verplichtstelling van de prikpil voor vrouwen die meerdere malen hadden laten blijken niet voor een kind te kunnen zorgen. Ouders waar de kinderen uit huis geplaatst werden omdat ze totaal verkeerd (lees: mishandeld) opgevoed werden of gewoon verslaafde moeders die kinderen werpen met dezelfde verslaving en aan het lot overlaten. De vraag was of deze vrouwen verplicht "onvruchtbaar" gemaakt mochten worden. In de zin dat de regering een wet oplegt die voorschrijft dat bij dit soort schrijnende gevallen er gewoon gedwongen de prikpil in gestoken wordt. Een interessante discussie en ook een goede zaak dat er over gesproken wordt.
Toch verbaasde sommige reacties mij mateloos. Er waren vrouwen die vonden dat het een voorrecht is om kinderen te krijgen en dat iedere vrouw dit voorrecht zou moeten hebben. De regering was in hun ogen niet degene die vrouwen die constant over de schreef gaan moet tegenhouden. De vrouw beslist over haar eigen lichaam, was hun mening. Gelukkig waren er ook mensen die een stukje wijzer waren en duidelijk verwoordde dat er ook een kind is en dat zo'n kind ten alle tijden een slechte start zou hebben. Met alle gevolgen vandien natuurlijk, zo is het niet makkelijk om als pasgeboren baby ongeschonden af te kicken van een heroïneverslaving. Of wat te denken van de baby's waarbij de moeder een alcoholiste is en tijdens de zwangerschap flink blijft innemen.. Zij waren voor het verplicht stellen van een prikpil voor deze vrouwen. En daarbij ook voor vrouwen die keer op keer hun kroost blijft mishandelen, waarbij er natuurlijk wat voorbeelden uit het recente verleden de revue passeerden.
Toch bleek dit een mening te zijn die absoluut niet gedeeld werd, het merendeel van de vrouwen vind gewoon dat zij het volle recht hebben om een kind op de wereld te zetten. Of ze hier nu voor kunnen zorgen of niet, dat maakt ze niet uit. Zij hebben gewoon dat recht en dat neemt niemand ze af. Iedereen lijkt maar voorbij te gaan aan de kinderen zelf. Zij hebben ouders nodig, ouderlijk toezicht en moeten van hun ouder op aan kunnen. Maar dat is in de ogen van die mensen niet belangrijk. Hun recht is belangrijk en de rest kijken ze gewoon niet naar. Dat een kinderleven heel gemakkelijk verpest is door een verkeerde opvoeding of start wordt voor het gemak onder het vloerkleed geschoven.
Maar er zijn ook simpelere voorbeelden te noemen waarbij ik mij afvraag waarom men perse aan die voortplantingsdrang voldaan. Ouders die diep in de schulden zitten of daar flink mee bezig zijn en toch nog even een kind op de wereld poepen. Alsof zo'n kind helemaal gratis is en ook totaal geen geld kost! Maar ja, iedereen mag maar kinderen krijgen en niemand zal komen kijken of je daar wel voor geschikt ben.
Als ik mijn telgen naar school breng op vrijdag zie ik ook legio voorbeelden rondlopen waarvan ik mij afvraag met welke reden zij kinderen hebben genomen. Ouders die totaal ongeïnteresseerd hun kinderen droppen op school en de rest van de dag daar laten. Het liefst zouden ze de kinderen ook nog in de buitenschoolse opvang laten en veelal zal dat ook best gebeuren. Ik zie in ieder geval zat kinderen die door een oppas of taxi opgehaald worden. Die zullen niet thuis gebracht worden naar moeder die met koekjes en melk zit te wachten. Zo'n moeder zal heus niet een taxi gebeld hebben omdat de koekjes net uit de oven gehaald moesten worden. Vooral niet als het elke dag gebeurt. Of van die kinderen die elke week weer staan te wachten tot één van hun ouders hen komt ophalen en deze steevast te laat komt, waarbij de kinderen nog moeten opschieten ook omdat moeders nog van alles te doen heeft. Ik kan mij mateloos irriteren aan dat soort mensen.
Als je kinderen op de wereld zet ga je een zorgplicht aan. Daarmee ben je gewoon gedwongen om een deel van je leven opzij te zetten om je kinderen op te voeden. Zorgen dat ze de juiste intellectuele ontwikkeling krijgen en natuurlijk gezond eten in ze terecht komt. Dat is zoals het in een ideale situatie gaat en gelukkig meestal ook gaat. Maar toch blijven er van die tenenkrommende mensen rondlopen die denken dat alles maar kan, dat kinderen opvoeden een makkie is en zichzelf boven alles stellen. Ouders die geen ouder zijn, maar toevallig een kind hebben uitgepoept. Meestal zorgen dit soort ouders wel voor hun kind of kinderen, alleen stellen ze het eigenbelang boven dat van hun kinderen en als puntje bij paaltje komt zijn ze opeens geen ouders meer. Dan zijn de kinderen een last die ze liever kwijt dan rijk zijn.
Ik pleit voor een verplichte prikpil voor elke vrouw en ook man. Niemand mag zomaar klakkeloos kinderen op de wereld zetten voordat je onomstotelijk heb kunnen bewijzen dat je ouder kan zijn. Dit wil ik uiteraard ook naar de mannen trekken, want een vader is net zo belangrijk als een moeder. Zonder vader heb je ook geen goede basis en je kan wel een ontzettend goede vrouw hebben die een nog betere moeder is maar als de man er niet toe in staat is... Daarom moeten de mannen ook aan de prikpil, geen uitzondering. En als je eenmaal is komen vast te staan dat je werkelijk geen talent heb om een goede ouder te zijn wordt je geen kansloos gesteriliseerd, want dan mag je nooit meer ouder worden.
Alleen moet ik nog een oplossing voor al die hedendaagse kinderen, welke in erbarmelijke omstandigheden thuis of op ergere plekken zitten, zien te vinden. Mijn plan is wel leuk voor in de toekomst, maar ik zie in mijn omgeving toch nog genoeg ouders die helemaal nooit aan kinderen hadden moeten beginnen. Die kinderen zijn nu het spreekwoordelijke kind van de rekening en daar moet ik ook eens een oplossing voor zien te vinden. Iets van gedwongen opvoedingscursussen voor die ouders met een optie op lijfstraffen als ze het niet goed doen. Ik vind het namelijk nog onmenselijker om kinderen hun ouders af te nemen. Kinderen hebben hun ouders nodig, hoe slecht ze ook zijn voor de kinderen. Dus daarom maar de ouders hardhandig gaan opvoeden misschien...
Toch verbaasde sommige reacties mij mateloos. Er waren vrouwen die vonden dat het een voorrecht is om kinderen te krijgen en dat iedere vrouw dit voorrecht zou moeten hebben. De regering was in hun ogen niet degene die vrouwen die constant over de schreef gaan moet tegenhouden. De vrouw beslist over haar eigen lichaam, was hun mening. Gelukkig waren er ook mensen die een stukje wijzer waren en duidelijk verwoordde dat er ook een kind is en dat zo'n kind ten alle tijden een slechte start zou hebben. Met alle gevolgen vandien natuurlijk, zo is het niet makkelijk om als pasgeboren baby ongeschonden af te kicken van een heroïneverslaving. Of wat te denken van de baby's waarbij de moeder een alcoholiste is en tijdens de zwangerschap flink blijft innemen.. Zij waren voor het verplicht stellen van een prikpil voor deze vrouwen. En daarbij ook voor vrouwen die keer op keer hun kroost blijft mishandelen, waarbij er natuurlijk wat voorbeelden uit het recente verleden de revue passeerden.
Toch bleek dit een mening te zijn die absoluut niet gedeeld werd, het merendeel van de vrouwen vind gewoon dat zij het volle recht hebben om een kind op de wereld te zetten. Of ze hier nu voor kunnen zorgen of niet, dat maakt ze niet uit. Zij hebben gewoon dat recht en dat neemt niemand ze af. Iedereen lijkt maar voorbij te gaan aan de kinderen zelf. Zij hebben ouders nodig, ouderlijk toezicht en moeten van hun ouder op aan kunnen. Maar dat is in de ogen van die mensen niet belangrijk. Hun recht is belangrijk en de rest kijken ze gewoon niet naar. Dat een kinderleven heel gemakkelijk verpest is door een verkeerde opvoeding of start wordt voor het gemak onder het vloerkleed geschoven.
Maar er zijn ook simpelere voorbeelden te noemen waarbij ik mij afvraag waarom men perse aan die voortplantingsdrang voldaan. Ouders die diep in de schulden zitten of daar flink mee bezig zijn en toch nog even een kind op de wereld poepen. Alsof zo'n kind helemaal gratis is en ook totaal geen geld kost! Maar ja, iedereen mag maar kinderen krijgen en niemand zal komen kijken of je daar wel voor geschikt ben.
Als ik mijn telgen naar school breng op vrijdag zie ik ook legio voorbeelden rondlopen waarvan ik mij afvraag met welke reden zij kinderen hebben genomen. Ouders die totaal ongeïnteresseerd hun kinderen droppen op school en de rest van de dag daar laten. Het liefst zouden ze de kinderen ook nog in de buitenschoolse opvang laten en veelal zal dat ook best gebeuren. Ik zie in ieder geval zat kinderen die door een oppas of taxi opgehaald worden. Die zullen niet thuis gebracht worden naar moeder die met koekjes en melk zit te wachten. Zo'n moeder zal heus niet een taxi gebeld hebben omdat de koekjes net uit de oven gehaald moesten worden. Vooral niet als het elke dag gebeurt. Of van die kinderen die elke week weer staan te wachten tot één van hun ouders hen komt ophalen en deze steevast te laat komt, waarbij de kinderen nog moeten opschieten ook omdat moeders nog van alles te doen heeft. Ik kan mij mateloos irriteren aan dat soort mensen.
Als je kinderen op de wereld zet ga je een zorgplicht aan. Daarmee ben je gewoon gedwongen om een deel van je leven opzij te zetten om je kinderen op te voeden. Zorgen dat ze de juiste intellectuele ontwikkeling krijgen en natuurlijk gezond eten in ze terecht komt. Dat is zoals het in een ideale situatie gaat en gelukkig meestal ook gaat. Maar toch blijven er van die tenenkrommende mensen rondlopen die denken dat alles maar kan, dat kinderen opvoeden een makkie is en zichzelf boven alles stellen. Ouders die geen ouder zijn, maar toevallig een kind hebben uitgepoept. Meestal zorgen dit soort ouders wel voor hun kind of kinderen, alleen stellen ze het eigenbelang boven dat van hun kinderen en als puntje bij paaltje komt zijn ze opeens geen ouders meer. Dan zijn de kinderen een last die ze liever kwijt dan rijk zijn.
Ik pleit voor een verplichte prikpil voor elke vrouw en ook man. Niemand mag zomaar klakkeloos kinderen op de wereld zetten voordat je onomstotelijk heb kunnen bewijzen dat je ouder kan zijn. Dit wil ik uiteraard ook naar de mannen trekken, want een vader is net zo belangrijk als een moeder. Zonder vader heb je ook geen goede basis en je kan wel een ontzettend goede vrouw hebben die een nog betere moeder is maar als de man er niet toe in staat is... Daarom moeten de mannen ook aan de prikpil, geen uitzondering. En als je eenmaal is komen vast te staan dat je werkelijk geen talent heb om een goede ouder te zijn wordt je geen kansloos gesteriliseerd, want dan mag je nooit meer ouder worden.
Alleen moet ik nog een oplossing voor al die hedendaagse kinderen, welke in erbarmelijke omstandigheden thuis of op ergere plekken zitten, zien te vinden. Mijn plan is wel leuk voor in de toekomst, maar ik zie in mijn omgeving toch nog genoeg ouders die helemaal nooit aan kinderen hadden moeten beginnen. Die kinderen zijn nu het spreekwoordelijke kind van de rekening en daar moet ik ook eens een oplossing voor zien te vinden. Iets van gedwongen opvoedingscursussen voor die ouders met een optie op lijfstraffen als ze het niet goed doen. Ik vind het namelijk nog onmenselijker om kinderen hun ouders af te nemen. Kinderen hebben hun ouders nodig, hoe slecht ze ook zijn voor de kinderen. Dus daarom maar de ouders hardhandig gaan opvoeden misschien...
Abonneren op:
Posts (Atom)