Vinger

Met mijn vinger schoot ik een vliegtuig uit de lucht waarna het brandend achter de horizon neerstortte. Iedereen juichte bij het zien van zoveel kracht in één vinger. Het was duidelijk dat iedereen verwachtte dat ik goede dingen zou blijven doen met deze krachtige vinger. Ik was het onmiddellijk al zat en sloot de deur. Iedereen sloot ik buiten met deze handeling en de menigte verspreidde zich snel. Het werd tijd om de overledenen te gaan begraven en het puin op te ruimen. Het nablussen van het vliegtuig heeft nog zeker drie uur geduurd. In die tijd heb ik nog een bak koffie of twee gedronken. Ze smaakte tot mijn grote genoegen weer uitstekend.

De kinderen van de rekening

Soms vraag ik mij werkelijk af waarom mensen kinderen nemen. Iedereen schijnt het maar de normaalste zaak van de wereld te vinden dat je een kind op de wereld mag zetten. Vandaar dat ik ook pasgeleden met lichtelijke verbazing naar Rondom Tien zat te kijken. Het onderwerp kwam neer op een verplichtstelling van de prikpil voor vrouwen die meerdere malen hadden laten blijken niet voor een kind te kunnen zorgen. Ouders waar de kinderen uit huis geplaatst werden omdat ze totaal verkeerd (lees: mishandeld) opgevoed werden of gewoon verslaafde moeders die kinderen werpen met dezelfde verslaving en aan het lot overlaten. De vraag was of deze vrouwen verplicht "onvruchtbaar" gemaakt mochten worden. In de zin dat de regering een wet oplegt die voorschrijft dat bij dit soort schrijnende gevallen er gewoon gedwongen de prikpil in gestoken wordt. Een interessante discussie en ook een goede zaak dat er over gesproken wordt.

Toch verbaasde sommige reacties mij mateloos. Er waren vrouwen die vonden dat het een voorrecht is om kinderen te krijgen en dat iedere vrouw dit voorrecht zou moeten hebben. De regering was in hun ogen niet degene die vrouwen die constant over de schreef gaan moet tegenhouden. De vrouw beslist over haar eigen lichaam, was hun mening. Gelukkig waren er ook mensen die een stukje wijzer waren en duidelijk verwoordde dat er ook een kind is en dat zo'n kind ten alle tijden een slechte start zou hebben. Met alle gevolgen vandien natuurlijk, zo is het niet makkelijk om als pasgeboren baby ongeschonden af te kicken van een heroïneverslaving. Of wat te denken van de baby's waarbij de moeder een alcoholiste is en tijdens de zwangerschap flink blijft innemen.. Zij waren voor het verplicht stellen van een prikpil voor deze vrouwen. En daarbij ook voor vrouwen die keer op keer hun kroost blijft mishandelen, waarbij er natuurlijk wat voorbeelden uit het recente verleden de revue passeerden.

Toch bleek dit een mening te zijn die absoluut niet gedeeld werd, het merendeel van de vrouwen vind gewoon dat zij het volle recht hebben om een kind op de wereld te zetten. Of ze hier nu voor kunnen zorgen of niet, dat maakt ze niet uit. Zij hebben gewoon dat recht en dat neemt niemand ze af. Iedereen lijkt maar voorbij te gaan aan de kinderen zelf. Zij hebben ouders nodig, ouderlijk toezicht en moeten van hun ouder op aan kunnen. Maar dat is in de ogen van die mensen niet belangrijk. Hun recht is belangrijk en de rest kijken ze gewoon niet naar. Dat een kinderleven heel gemakkelijk verpest is door een verkeerde opvoeding of start wordt voor het gemak onder het vloerkleed geschoven.

Maar er zijn ook simpelere voorbeelden te noemen waarbij ik mij afvraag waarom men perse aan die voortplantingsdrang voldaan. Ouders die diep in de schulden zitten of daar flink mee bezig zijn en toch nog even een kind op de wereld poepen. Alsof zo'n kind helemaal gratis is en ook totaal geen geld kost! Maar ja, iedereen mag maar kinderen krijgen en niemand zal komen kijken of je daar wel voor geschikt ben.

Als ik mijn telgen naar school breng op vrijdag zie ik ook legio voorbeelden rondlopen waarvan ik mij afvraag met welke reden zij kinderen hebben genomen. Ouders die totaal ongeïnteresseerd hun kinderen droppen op school en de rest van de dag daar laten. Het liefst zouden ze de kinderen ook nog in de buitenschoolse opvang laten en veelal zal dat ook best gebeuren. Ik zie in ieder geval zat kinderen die door een oppas of taxi opgehaald worden. Die zullen niet thuis gebracht worden naar moeder die met koekjes en melk zit te wachten. Zo'n moeder zal heus niet een taxi gebeld hebben omdat de koekjes net uit de oven gehaald moesten worden. Vooral niet als het elke dag gebeurt. Of van die kinderen die elke week weer staan te wachten tot één van hun ouders hen komt ophalen en deze steevast te laat komt, waarbij de kinderen nog moeten opschieten ook omdat moeders nog van alles te doen heeft. Ik kan mij mateloos irriteren aan dat soort mensen.

Als je kinderen op de wereld zet ga je een zorgplicht aan. Daarmee ben je gewoon gedwongen om een deel van je leven opzij te zetten om je kinderen op te voeden. Zorgen dat ze de juiste intellectuele ontwikkeling krijgen en natuurlijk gezond eten in ze terecht komt. Dat is zoals het in een ideale situatie gaat en gelukkig meestal ook gaat. Maar toch blijven er van die tenenkrommende mensen rondlopen die denken dat alles maar kan, dat kinderen opvoeden een makkie is en zichzelf boven alles stellen. Ouders die geen ouder zijn, maar toevallig een kind hebben uitgepoept. Meestal zorgen dit soort ouders wel voor hun kind of kinderen, alleen stellen ze het eigenbelang boven dat van hun kinderen en als puntje bij paaltje komt zijn ze opeens geen ouders meer. Dan zijn de kinderen een last die ze liever kwijt dan rijk zijn.

Ik pleit voor een verplichte prikpil voor elke vrouw en ook man. Niemand mag zomaar klakkeloos kinderen op de wereld zetten voordat je onomstotelijk heb kunnen bewijzen dat je ouder kan zijn. Dit wil ik uiteraard ook naar de mannen trekken, want een vader is net zo belangrijk als een moeder. Zonder vader heb je ook geen goede basis en je kan wel een ontzettend goede vrouw hebben die een nog betere moeder is maar als de man er niet toe in staat is... Daarom moeten de mannen ook aan de prikpil, geen uitzondering. En als je eenmaal is komen vast te staan dat je werkelijk geen talent heb om een goede ouder te zijn wordt je geen kansloos gesteriliseerd, want dan mag je nooit meer ouder worden.

Alleen moet ik nog een oplossing voor al die hedendaagse kinderen, welke in erbarmelijke omstandigheden thuis of op ergere plekken zitten, zien te vinden. Mijn plan is wel leuk voor in de toekomst, maar ik zie in mijn omgeving toch nog genoeg ouders die helemaal nooit aan kinderen hadden moeten beginnen. Die kinderen zijn nu het spreekwoordelijke kind van de rekening en daar moet ik ook eens een oplossing voor zien te vinden. Iets van gedwongen opvoedingscursussen voor die ouders met een optie op lijfstraffen als ze het niet goed doen. Ik vind het namelijk nog onmenselijker om kinderen hun ouders af te nemen. Kinderen hebben hun ouders nodig, hoe slecht ze ook zijn voor de kinderen. Dus daarom maar de ouders hardhandig gaan opvoeden misschien...

Mijn ontwerpen op kleding

Voordat ik weer helemaal verga van de rugpijn en niet meer op deze stoel kan zitten wil ik nog even wat kwijt. Niet over de gigantische pijn in mijn rug, waar ik tot op heden de oorzaak nog niet van gevonden heb... In ieder geval zal het geen spierpijn kunnen zijn aangezien deze absoluut niet vier dagen aanhoudt en niet per dag erger lijkt te worden. Hoe dan ook, knap vervelend is het wel aangezien ik nergens langer dan een half uur kan blijven zitten. Ik blijf maar bewegen en kan nergens even stilzitten. Slapen hebben we het maar niet over, want dat is een hele andere tak van sport geworden. Ik wil het ook helemaal niet over mijn rugpijn hebben, ook al beheerst deze mijn dagen de laatste tijd.

In mijn verveling en omdat ik het al veel langer wilde heb ik een poging gedaan een t-shirtwinkeltje te beginnen. Eentje waar tekeningen van mij en ook digitaal een beetje opgeknapt zijn tot een aanvaardbaar ontwerp op t-shirts gedrukt worden en je derhalve ook daadwerkelijk kan kopen. Het werkt precies hetzelfde als de online-boekuitgeverijen. Je maakt een ontwerp, zet dat online en mensen kunnen het kopen, waarna je de commissie ontvangt. Heel simpel en eenvoudig.

Verdere uitleg lijkt mij dan ook niet nodig. Via de volgende link kan je mijn online-winkeltje benaderen, namelijk godpipo.shirtcity.com. Momenteel heb ik er pas vier verschillende ontwerpen op staan, twee met een tekening van mijn hand en twee met gewoon wat willekeurig gekozen teksten maar het zullen er vanzelf wel meer worden. Alleen moet eerst mijn rugpijn verdwijnen, zodat ik veel langer achter de computer blijven hangen maar dat is van later zorg. In ieder geval kan je nu t-shirts kopen met mijn ontwerpen en dat is een goede zaak. Enig probleem is dat ik niet echt goed weet hoe de shirts er in het echt uitzien. Ik heb het alleen op het internet in mijn winkeltje geplaatst, maar zelf heb ik geen bestelling gedaan. Al heb ik wel een keer t-shirts van deze webstek gezien en er was niets mis met de kwaliteit. Koop ze derhalve gerust als je met een ontwerp van mij wil rondlopen. Ik kan het aanraden, ik heb ze al mijn hele leven in mijn hoofd zitten en dat is prettig.

Genoeg reclame gemaakt voor mijzelf. Ik ga weer terug naar mijn bank om een half uur een boek te gaan lezen en een andere houding aannemen. Misschien dat iemand in de tussentijd mij wat geld wil laten verdienen... Oftewel koop een t-shirt. Ik ben namelijk benieuwd hoe en of ze bevallen.

De controverse van Kunst

Kunst blijft altijd een controversieel onderwerp. Wat is kunst en wat kan als gewone rommel beschouwd worden. Eerlijk gezegd kan ik die vraag ook niet beantwoorden en ik hoef er ook helemaal geen antwoord op te gaan geven. Kunst is voor iedereen anders. Wat voor mij kunst is kan voor jou de grootste rommel zijn en andersom. Al geloof ik niet dat ik iets snel rommel zal vinden, als een voorwerp of voorstelling een bepaalde mate van bezieling heeft dan wil ik het al als kunst aanmerken. Maar dat geldt niet voor iedereen. Dat is al eeuwen een feit en zal de komende eeuwen (vermits de mensheid niet ten ondergaat in 2012 natuurlijk) geheel niet veranderen.

De laatste tijd zijn hier weer hele goede voorbeelden van te vinden. De controverse rond de persoon van Geert Wilders bijvoorbeeld. Die kunstenaar die opgepakt werd omdat hij een pop aan een boom had opgehangen met een foto van Wilders op de borst geprikt. Dat die foto doorboort was door een groot mes was volgens de autoriteiten niets meer dan een aankondiging van een aanslag. Zelfs toen de kunstenaar riep dat het om een maatschappij-kritisch werk ging ging de veroordeling door. Laat ik het verder ook maar niet hebben over het oppakken van de cartoonist Gregorius Nekschot omdat hij zogenaamd beledigende teksten had verspreid. Dat hij best harde grappen maakt geef ik ook toe, maar de hetze die nu aan het ontstaan is lijkt een voedingsbodem tegen kunst te worden.

Overal zien de huidige en toekomstige leiders van dit land spoken. Voor je het goed en wel doorhebt wordt je van je bed gelicht en beschuldigd van opruiing. Het meest recente voorbeeld hiervan is de directeur van Today's Art 2009. Hij werd vorige week van zijn bed gelicht omdat er nogal heftige posters in de binnenstad van Den Haag waren opgehangen. Posters waarin prominente gebouwen in Den Haag kapotgeschoten en brandend afgebeeld waren om het hoofdonderwerp van het festival te onderstrepen. Wat is een mooier beeld om "conflict" af te beelden dan een brandende stad. Persoonlijk vind ik het hele prachtige posters (hier te vinden) en is het waarlijk zwaar overtrokken om iemand van opruiing te beschuldigen wanneer hij/zij deze verspreid. Dan snap je duidelijk niets meer van de wereld waarin je leeft.

Jammer genoeg is het niet het enige voorbeeld. Het Tilburgse Incubate heeft ook een berg gezeik aan het hoofd gekregen omdat de kunstenaar Hermann Nitsch uitgenodigd is en daar een Aktion gaat uitvoeren. Het komt erop neer dat hij een dood beest aan kruizen gaat nagelen, flink met bloed en ingewanden gaat rondstrooien en wat ongekleedde mensen laat opdraven. Dit alles om de waanzin van de christelijke religie uit te beelden en aan de kaak te stellen. Je zou verwachten dat de christelijke organisaties op de achterste benen zouden staan, maar juist die houden zich gewoon op de vlakte. Het zal ze misschien wel kunnen schelen, maar zij willen geen ruchtbaarheid geven aan deze zaak.

Het protest is juist gekomen uit een heel andere hoek, namelijk die van de dierenactivisten. Zij hebben aangifte gedaan tegen Incubate en met name Hermann Nitsch omdat hij van plan is een dood dier, bloed en ingewanden te gebruiken voor zijn kunst. En hun argumenten hiervoor... ze vinden het belachelijk dat een dier opgeofferd wordt voor kunst, want dan is dat dier voor niets gestorven. Dat het dier voor vleesconsumptie gebruikt zou worden is ook erg, zeggen ze maar dat heeft nog een functie. Heeft kunst dan opeens geen functie meer? Bij EenVandaag hebben ze hun oordeel al klaar en geven ze ook een inzicht in de bekrompenheid van sommige Tilburgse politici die als gebeten honden op de protesten van de dierenactivisten afgekomen zijn.

Ik denk dat er in dit laatste geval iets heel anders aan de hand is. Dit is voor dierenactivisten juist een makkelijke prooi. Hiermee krijgen ze in één keer heel veel aandacht voor hun zaak terwijl ze eigenlijk tegen een verkeerde boom staan te blaffen. Bij de vleesindustrie zal je ze niet zien, die lobby is veel te sterk voor ze. Tegen de groot-industriëlen durven ze geen hand op te heffen in angst gelijk een langdurig proces aan de broek te hebben. Derhalve richten ze hun pijlen maar op makkelijke prooien zoals het Incubate-festival en het ergste is nog dat ze de politiek ook meekrijgen in deze onzin. Maar echte misstanden aanpakken, zoals de overproductie van voedsel, daar durven ze de handen niet aan te branden. Dat is veel te moeilijk voor ze. Ter informatie: wist je dat éénderde van het geproduceerde voedsel ongebruikt de vuilhopen op verdwijnt omdat het een beetje krom is of een vlekje bevat. Überhaupt al volslagen belachelijk zonder dat iemand hier tegen protesteert, maar dat is een ander verhaal.

Gelukkig zijn er ook nog zenders die het verhaal brengen zoals het is. Nitsch maakt schokkende kunst en je kan het lelijk vinden of niet. Ik had dit eerlijk werkelijk niet verwacht van RTL4, maar ze hebben een heel netjes nieuwsitem neergezet over de controverse rond Nitsch zijn performance in Tilburg. Geen veroordeling, gewoon een opsomming van feiten. Wat je er van vind moet je zelf maar weten en als je er meer van wil zien moet je gewoon gaan kijken. Precies zoals de media in mijn ogen hoort te werken, objectief en zonder waarde-oordeel.

Shockeren op het internet

Op een willekeurige doordeweekse dag sta ik te wachten op Amsterdam Sloterdijk tot mijn bus eindelijk gaat vertrekken. Zoals gewoonlijk gebeurt er weinig en ben ik niet de enige die verveeld staat te wachten op de dingen die komen gaan. Ik kijk rustig rond, observeer de mensen die om mij heen verzameld staan en zie opeens een man die mijn aandacht trekt.

Niet dat hij letterlijk mijn aandacht zoekt, maar door zijn bewegingen en gedragingen kan ik niet anders dan hem omzichtig aan te staren. Hij viel mij op doordat hij nogal expressief met zijn arm stond te zwaaien. Alsof hij wilde zeggen dat hij het absoluut niet gedaan had en dezelfde gezichtsuitdrukking erbij trok. Dit deed hij enkele keren achterheen, zwaaide vervolgens met zijn andere arm en voor ik het goed en wel door had hing zijn tong uit zijn mond. Hij stak letterlijk zijn tong uit zijn mond om deze gedurende vijf seconden te laten hangen en als een Maori rond te kijken.

Hierna herhaalde hij nogmaals zijn hele ritueel van ontkennende bewegingen, gezichtsuitdrukkingen en hard zwaaien naar niemand in het bijzonder. Even dacht ik erover om de man te filmen, al waren er twee problemen die dit idee in de war schopte. Ten eerste heb ik helemaal geen camera om films mee te maken. Daarbij vind ik het nogal getuigen van zeer slechte smaak om iemand op zijn uiterlijkheden te veroordelen en zelfs te filmen. Het filmpje zou toch op het internet verschijnen ter vermaak van een ieder en mijzelf. Met één blik in de ogen van de man kreeg ik al inzicht in het probleem van de man. Het werd mij duidelijk dat de goede man last heeft van een zeer expressieve vorm van Gilles de la Tourette. Weer een reden om geen films van de man te maken. Het hebben van deze stoornis is al erg genoeg en ik voelde een bepaalde mate van trots dat hij toch de buitenwereld tegemoet treed.

Maar nu heb ik nog steeds geen filmpje om te laten zien. Beeldmateriaal om een ieder mee te plezier of juist te shockeren. Daarom heb ik vandaag voor het laatste gekozen, een filmpje om mee te shockeren. Nu weet ik dat het volgende filmpje absoluut als schokkend ervaren zal worden. Zelfs ik heb het niet afgezien en ik kan werkelijk heel veel hebben, maar blijkbaar heb zelf ik mijn grenzen (gelukkig maar) Geheel ter informatie, ik heb het filmpje bekeken tot het moment dat iemand een beitel op zijn vinger zet om deze vervolgens af te hakken. Nu weet je ook een beetje wat je te wachten staat, want ik maak geen grapje dat het schokkende beelden bevat. Misschien is het volgende daarom een beetje overbodig, maar ik vind een waarschuwing wel op z'n plaats. Het volgende filmpje bevat bloed, open wonden en meer van dat soort dingen. Dat het totaal niet veilig voor op het werk is lijkt mij nogal logisch.

Bij deze ben je gewaarschuwd! Persoonlijk kijk ik het filmpje niet meer, maar omdat ik het tijd vind om weer iets te delen met de mensheid zet ik het neer. Ik maak er verder ook niet te veel woorden meer aan vuil, hier is Het Meest Schokkende Filmpje Ooit Gezien. De titel is overigens niet door mij verzonnen, maar de beelden zeggen genoeg. Veel plezier ermee of juist niet. Ik denk dat je uiteindelijk gewild had dat je niet zo nieuwsgierig was. Weet je dat ook weer.

Diertjes in je schoen

Vandaag heb ik een goede manier gevonden om in één keer wakker te worden. Nu ben ik meestal al wakker voordat ik goed en wel mijn ogen opengedaan heb en vandaag was het niet veel anders. Daardoor kon ik vanochtend vroeg rustig mijn ontbijt op te peuzelen en te genieten van mijn vers-gezette koffie, zoals ik ook altijd doe. Het nieuws zeurde weer door over de algemene beschouwingen en andere zaken die gebeurt leken te zijn in de wereld. Ik lette er niet al te veel op, vandaag was het nieuws niet meer dan wat achtergrond-gereutel. Het nieuws bracht mij in een staat van lethargie en het idee dat ik verder wilde slapen. De geestdodendheid van de Nederlandse politiek was weer bewezen!

Gelukkig wisten de verantwoordelijkheden van de dag mij op andere gedachten te brengen. Niet dat ik daardoor de wereld wakkerder tegemoet zou treden, maar tijd om verder te slapen was er gewoon niet. Ik pakte mijn schoenen om de tocht naar buiten te gaan ondernemen en ontdekte een grijs-bruin ding in mijn linkerschoen. Ik dacht dat het een takje of pluisje was dat op nog onverklaarbare wijze in mijn schoen was terecht gekomen en wilde het pakken. Op het laatste moment bedacht ik mij en koos voor de gemakkelijkste oplossing door het eruit te schudden. Ik had helemaal geen zin om een of ander dingetje in mijn hand te houden om deze in de prullenbak te moeten werpen. Het kon best wel even op de grond liggen tot ik weer thuis was. Dat dacht ik tenminste...

Ik draaide de schoen om en schudde een beetje. Het ding viel eruit en in plaats doodleuk op de grond te vallen veerde het omhoog. Niet dat het weer omhoog sprong, maar het viel op de grond en veerde een klein stukje omhoog. Opeens zag ik dat het een spin was. Waarschijnlijk een huisspin maar ik kreeg niet de kans hem goed te bekijken. Het was een verrassend groot diertje voor een spin die los door mijn huis loopt. Het lichaampje was met gemak een centimeter groot en met de pootjes erbij kwam het zeker tot twee, tweeënhalve centimeter. Een fraai exemplaar!

Ondanks ik geen angst voor spinnen heb schrok ik flink toen het beestje uit mijn schoen viel. Vandaar dat het ook een ideale manier is om een slaperig hoofd in één keer helder te krijgen. Heel even ging de gedachte om de spin te pakken in mij op en was mijn hand al begonnen naar de grond te reiken. Maar binnen een seconde aarzelde ik toch de spin daadwerkelijk op te pakken. Het was toch een wilde spin die hier door mijn huis wandelde en ik had alleen ervaring met meer gedomesticeerde spinnen. Ik had geen idee hoe het spinnebeest zou reageren als ik opeens mijn hand over hem zou sluiten. Misschien voelde hij zich wel in het nauw gedreven en zette hij zijn tandjes in mijn vel. Niet een gedachte die prettig is in de vroege ochtend.

Ik keek nog een keertje naar beneden waar de spin tussen mijn voeten zat en zag hem hard wegrennen onder mijn bank. Geheel wakker geworden van de ervaring trok ik mijn schoenen aan en zette mij aan de taak van die ochtend. Later op de dag heb ik nog onder de bank gekeken of ik het mooie beestje kon vinden, maar hij was verdwenen. Eigenlijk best wel jammer, ik had graag nog een foto van het diertje gemaakt. Zo vaak zie ik namelijk niet flink uit de kluiten gewassen huisspinnen in mijn huis, maar helaas alleen stof en wat rommel vond ik terug op de plaats waar de spin gezetten had. De spin was gevlogen.

2012: Het einde van de Wereld

Volgens mij is het als profetisch kunstenaar niet echt de bedoeling dat je het einde van de wereld gaat aankondigen. Daarom zal ik het ook absoluut niet gaan doen, maar gewoon de allang bestaande profetieën gaan napraten, want die zijn al bizar en beangstigend genoeg. Vooral het idee dat er vanuit verschillende hoeken van de wereld, geheel onafhankelijk van elkaar voorspelling gedaan zijn over het einde der tijden en geheel toevallig allemaal hetzelfde tijdstip aanwijzen. Het ergste is nog het idee dat wij aan het voorportaal van dat tijdstip staan. Nog enkele jaren hebben we te gaan voordat het tijdstip waarop de wereld volgens de profetieën compleet ten onder gaat in een poel van ellende en rampen.

Ik hoorde voor het eerst van dit doemscenario toen ik een programma aan het volgen was over de Maya's. Het was gewoon een programma over hun geschiedenis en cultuur, maar ergens kwam de Maya-kalender aan bod. En laat daarin nu toevallig de datum 21 december 2012 genoemd worden als de dag waarop de geschiedenis eindigt. Tenminste dat is zoals de Maya's het zelf noemde of zoals het klaarblijkelijk geïnterpreteerd werd omdat de Maya-kalender gewoon stopt op die datum. Ontcijferde geschriften van de Maya's beweren dat op die dag de wereld overgaat in een nieuwe wereld, een wereld die nog geheel onbeschreven is. Wat dat ook mag betekenen.

Nu hechtte ik nooit veel geloof aan die voorspelling, maar naarmate de tijd verstreek kreeg ik steeds meer van dit soort voorspellingen te horen. Zo blijken de Hopi indianen al voorspellingen gedaan te hebben die vrij accuraat bleken te zijn en ook zij spreken van een einde der tijden waarin de wereld een compleet ander uiterlijk gaat krijgen. Nu roepen zij niet dat het op precies 21 december 2012 is, maar wel we op de drempel van deze tijden staan. Al sinds de veertiger jaren zijn ze bezig zich voor te bereiden op de tijden die komen gaan en dat is niet in de positieve zin. Gelukkig zijn de Hopi-voorspellingen zo vreselijk vaag en voor meerder interpretaties vatbaar dat we ons hoofd in het zand kunnen blijven steken.

Maar helaas genoeg zijn zij noch de Maya's de enige die onze tijd als het einde der tijden aanmerken. In het vroege Engeland zijn de voorspellingen van de historische Merlijn opgetekend en ook zij spreken van het einde van de wereld in onze tijd. Nu ben ik niet zo bekend met deze voorspellingen en eerlijk gezegd geloof ik het ook wel. De meeste van de teksten zijn gewoon mooie profetische verhalen over dingen die iedereen onder invloed van hallucinogenen en een lichte krankzinnigheid zou zeggen. Dat ze toevallig ook uitkwamen is een mooie bijeenkomstigheid, maar ze zijn net als de Hopi-voorspellingen voor meerder interpretaties vatbaar. Er blijft nog genoeg grond voor ons sceptici om te beweren dat het einde der tijden nog ver weg is. Ik steek mijn hoofd ook nog even in het zand nu het nog kan.

Pasgeleden hoorde ik van een moderne versie van de doemscenario's die onze wereldgeschiedenis rijk is. Nu is het geen levend persoon welke lang geleden in een of andere grot of hut woonde, maar een programma dat het internet afspeurt en voorspellingen doet. Het Web Bot Programma was oorspronkelijk ontworpen om beurs-voorspellingen te doen, maar al gauw begonnen er voorspellingen uit te rollen die ook daadwerkelijk uit leken te komen. En laat die Web Bot Programma nu ook begonnen te zijn met spreken over het einde der tijden in 2012. Het begint een beetje een eentonig verhaal te worden, maar inmiddels begin ik toch waarde te hechten aan deze voorspellingen. Al wil ik natuurlijk veel liever mijn hoofd in het zand blijven steken en roepen dat ook deze voorspellingen gewoon vage teksten zijn die overal op toepasbaar zijn.

Ik ging er dan ook al jaren vanuit dat de voorspellingen spraken over het einde van onze maatschappij, want geloven in het einde van de wereld wil ik niet doen. Maar gezien de hoeveelheid profetieën die daarop doelen moet er wel iets gaande zijn. Het einde van de maatschappij vond ik wel een mooie gedachte. Maar gisteren heb ik mijn mening moeten bijstellen. Ik hecht nu werkelijk waarde aan de voorspelling dat op 21 december 2012 de wereld ten onder zal gaan in een berg mondiale rampen. Het blijkt namelijk dat er precies op die dag een vrij unieke kosmische lijn van de grote planeten is. Al is dat niet zo vreselijk bijzonder, maar eens in de zeg achtentwintigduizend jaar staan we ook precies op één lijn met het gigantische zwarte gat in het centrum van ons sterrestelsel. En dat lijkt toch gevolgen te hebben voor de aarde.

Ze denken dat wanneer die kosmische configuratie plaatsvind de aardpolen zich van plaats verwisselen. Dat de noordpool verschuift naar de zuidpool en andersom. Een gebeurtenis die zich in slechts enkele dagen zal voltrekken en volgens de geologische geschiedenis van de aarde al eerder heeft plaatsgevonden. Dat dit met een hele berg aardbevingen, overstromingen en gigantische vulkanische activiteiten zal gebeuren hoef ik niet uit te leggen. We zullen ten onder gaan in golven van vuur, water en aarde. De mensheid zal tot op de rand van de afgrond gebracht worden en de aarde zal een totaal andere wereld worden. Nu ik dit weet durf ik ook te zeggen dat het einde van de wereld echt aanstaande is. De dromen die ik heb over een post-apocalyptische wereld zijn zoals ik altijd al dacht gebaseerd op de werkelijkheid. Een toekomstige werkelijkheid. Ik weet niet of ik er naar uitkijk, maar aangezien de catastrofe het merendeel van de mensheid opeist is het wel een prettig vooruitzicht. Maar we hebben nog enkele jaren voor de boeg. Ik kan mijn mening tussentijds misschien nog aanpassen...

Een onproductieve dag met muziek

Vandaag heb ik mijzelf in mijn woning opgesloten. Het was ook eens nodig, eigenlijk heb ik al een week of wat totaal geen behoefte aan contact met mensen. Helaas genoeg is dit geheel onmogelijk, maar na een compleet verstoorde nachtrust van kleine brokjes slaap afgewisseld met constant wakker worden trok ik wat stoute schoenen aan. Eigenlijk was ik het totaal niet van plan, maar vanochtend wist ik mijzelf ook nog een keer te verslapen. En wakker worden op een moment dat je eigenlijk in de trein naar het werk moet zitten is nogal een schok. Dat daarbij mijn totale gebrek aan een goed humeur mijn werkdag ook niet ten goede zou komen trok ik de stoute schoenen aan en belde mijn werk om een snipperdag op te nemen. Ik had geluk, het paste in de planning dat ik de gehele dag thuis zou blijven en ik liet mij weer wegzinken in een diepe, maar veel te korte slaap. Niet dat ik daar veel mee opschoot, alleen werd ik iets uitgeruster wakker dan de laatste keer wakker raken.

Tot nog toe heb ik nog geen actie ondernomen om daadwerkelijk iets te gaan doen met mijn vrije dag. Alleen het keihard draaien van Vulcano the Bear kan ik op mijn conto schrijven. Het liefst zou ik de hele dag de muziek van Vulcano the Bear draaien, maar helaas genoeg zal dat in mijn geval niet gaan. Daarvoor heb ik veel te weinig albums van ze. Slechts twee ceedees en een paar albums die ik neergeladen heb, maar dat belette mij niet om ze allemaal de revue te laten passeren. Eigenlijk is het gek, ik ken deze band al jaren. Maar dan ook werkelijk jaren en toch heb ik nooit iets van ze gekocht. Enkele nummers op verzamelelpees was alles wat ik van Vulcano the Bear bezat. Op de een of andere manier kon ik gewoon niet wennen aan de volledig dissonante en krankzinnige muziek van de heren. Je kan ze ook niet betichten van het maken van toegankelijke en lekker in het gehoor liggende muziek. In tegendeel juist. Ook kan ik het niet beschrijven als de veelal geïmproviseerde en onder invloed van geestverruimende drugs opgenomen psychedelische muziek die ik graag mag luisteren. De muziek van Vulcano the Bear heeft meer weg van een bezoek aan de creatieve therapie van een psychiatrisch ziekenhuis, alleen zonder dat we er daadwerkelijk bij zijn.

Het is ook de eerste band waarbij mijn oudste telg vroeg of ik het wilde uitzetten. Hij vond het zo raar dat hij er niet zo goed raad mee wist. Ergens vond hij het wel lijken op muziek, maar verder kon hij zijn vingers erop leggen. Liever hoorde hij het niet meer. Ik heb het maar uitgezet, want iets anders opzetten vond ik op dat moment niet nodig. Ik wil gewoon niets anders meer horen dan Vulcano the Bear en dat duurt nu al dagen. Toch moest ik lachen toen mijn telg vroeg of de muziek uitgezet kon worden. Normaal gesproken vraag je als ouder-zijnde aan je kinderen of hun muziek uit, dan wel zachter gezet mag worden maar ik weet het precies andersom te presteren. Dat belooft nog wat voor de toekomst, ik denk namelijk niet dat mijn kinderen mijn muzieksmaak kunnen overtreffen qua vreemdheid. En dat is ook een goede zaak.

Maar terug naar vandaag. Inmiddels heb ik alles wat ik van Vulcano the Bear afgespeeld, beluistert en in mijn hoofd geregistreerd. Waarom ik het nu zó geweldig vind terwijl ik er vroeger bijna niet aan kon wennen, laat staan luisteren weet ik ook niet. Dat vind ik ook niet belangrijk. Het heeft in ieder geval mijn humeur aardig opgevijzeld, al wil ik nog steeds geen contact met mensen. Ik ben ook heel blij dat ik mijzelf heerlijk kan opsluiten in mijn eigen huis. Niemand om verantwoording aan af te leggen en als ik geen zin heb om iets te doen zal ik het ook gewoon nalaten. Vandaar dat ik mij waarschijnlijk nog steeds niet aangekleed heb, maar ik ben ook niet degene die er vandaag op let. Al zal ik het toch maar gaan doen aangezien ik nog boodschappen zou gaan doen en het schijnt niet op prijs gesteld te worden als je dit in een weinig verhullend niets doet. Ik stel het nog even een half uurtje uit en dan ga ik toch de buitenwereld in. Al heb ik geen zin in menselijk contact, ik zal toch iets moeten gaan eten vanavond. Daar gaan we dan, de buitenwereld weer in!

Als God het leven niet meer gecreëerd heeft

Kinderen zijn ook zo lekker eerlijk. Veel eerlijker dan de meeste volwassenen, maar kinderen kunnen ook rondkomen zonder al die belachelijk beleefdheid-conventies waar wij volwassenen ons aan denken te moeten houden. Net liep ik over straat in mijn buurtje toen ik een kind hoorde roepen: "Ik dacht dat je dood was! Dat wilde ik ook, dat je dood was!" De andere reageerde heel stoïcijns: "Dat mag helemaal niet van God. God wil niet dat ik dood ben." Ik lachte in mijzelf om deze toch scherpe respons. Toen de eerste begon te roepen dat God niet bestond en dat geloven in God gewoon stom was ben ik doorgelopen. Sommige discussies ga ik mijzelf niet in mengen, sommige dingen moeten ze maar onderling uitvechten.

Toch zette het mij aan het denken. Vorige week heb ik het merendeel van de afleveringen van de Space Week bij Discovery Science. Hierbij werden mooie programma's over het heelal en al haar leuke facetten afgewisseld met zwaar interessante programma's over de theorieën rond het ontstaan van het leven. In die week heb ik weer veel opgestoken en nog meer geleerd. Dingen die ik al wist werden nog verder uitgediept en dingen die ik nog niet wist aangestipt. Zo wist ik bijvoorbeeld nog niet hoever ze al zijn met de werkelijk oorsprong van al het leven te ontrafelen. Als ik de wetenschappers op televisie moet geloven kunnen ze over een aantal jaar precies uitleggen op welke manier en met welke bouwstoffen het eerste leven tot stand gekomen is. Ik kan mij geen spannendere wetenschap bedenken dan de zoektocht naar het ontstaan van leven die ze nu aan het ondernemen zijn. In ieder geval ga ik je niet verder vermoeien met uitleg wat ze precies aan het doen zijn. Als je wilt weten hoe de wetenschap de vraag over het ontstaan van het leven aan het beantwoorden is moet je zelf maar gaan kijken.

Ik was namelijk in eerste instantie verrukt met de wetenschap dat men bijna zover is om het ontstaan van al het leven te verklaren. Eindelijk zouden we verlost kunnen raken van het hele God-idee en de hele santenkraam eromheen. Die euforie wist ik enkele dagen vol te houden tot de Space Week bij Discovery afgelopen was. Ergens halverwege was ik gaan denken aan al de mensen die wel in God geloven. Mensen zoals de ouders van de kinderen die bij mij in de buurt wonen. Zij hebben het God-idee in de hoofden van hun kinderen geplant, vandaar dat het kind zo overtuigd kon zeggen dat God iets niet zou willen.

Maar wat als uiteindelijk het ontstaan van het leven verklaard kan worden. Niet alleen verklaard maar zelfs gedupliceerd kan worden.... Tot op heden is altijd de hand van God nodig geweest om leven te creëren. Een andere verklaring kon nog niet gegeven worden omdat de wetenschap het gewoon nog niet kon verklaren. Het hele ontstaan van leven is volgens mij al sinds het begin der tijden het stokpaardje van Godsvruchtige mensen, maar wat als ook dat stokpaardje van ze afgenomen wordt? Het zal toch echt niet lang meer duren voordat alle vragen over het ontstaan van het leven verklaard zijn en we God niet meer nodig hebben. God zal dan niet meer zijn dan het woord wat het is en dan ga ik denken aan alle mensen die wel in een God geloven. Hoe moeten zij zich voelen als God opeens niet meer nodig is om de wereld te verklaren? Als de wetenschap een van de meest belangrijke vragen kan verklaren..

Dat vraag ik mij werkelijk af. Ik kan mij niet voorstellen hoe het moet zijn om je hele levensvisie in één klap te zien verdwijnen in het luchtledige. In het niets wat het in eerste instantie al was. Sterker nog, je ziet de hele levensvisie van generaties verdwijnen. Zouden ze nog iets om voor te leven hebben of blijven ze toch krampachtig vasthouden aan het idee dat hun God-idee alles gecreëerd heeft ondanks dat de wetenschap een logische en sluitende verklaring heeft. Eigenlijk zou ik dit gesprek met een gelovige moeten voeren. Die kan mij precies uitleggen wat de consequenties van deze wetenschap zijn voor zijn/haar levensvisie. Waarschijnlijk kan ik dan ook een beeld vormen van de toekomst van de wereld wanneer religie werkelijk achterhaald geworden is en God langzaam uit het straatbeeld verdwijnt. Ik vraag mij namelijk af of de gemiddelde mens hun God-idee makkelijk zullen opgeven als het ontstaan van het leven verklaard is. Eerlijk gezegd denk ik dat God dan binnen enkele jaren dezelfde status zal krijgen als kabouters, elfen en andere mytische wezens.

Ik weet in ieder geval dat op het moment dat God verdwijnt we eindelijk allemaal Pipoïst kunnen en waarschijnlijk ook zullen worden. Alleen is dat op dit moment nog toekomstmuziek, laat ze eerst maar het ontstaan van het leven gaan verklaren en ik mijzelf afvragen wat iedereen die in God geloofd dan moet gaan doen. Ik blijf het toch een beetje sneu vinden om zo iemands levensvisie als sneeuw voor de zon te zien verdwijnen. Maar gelukkig voor hen kan ik ze de lach van Pipo aanbieden, want zijn licht schijnt ook op iedereen. Voor de kinderen ook wel zo leuk...